De moederlijn

Als Analytisch therapeut werk ik vanuit de idee dat je als mens niet als een onbeschreven blad ter wereld komt maar dat je al via je moeder van alles mee krijgt aan gevoelens, overtuigingen en inprentingen. Al die aspecten zijn nog volledig onbewust maar wel aanwezig.
Langs dit principe is er een lijn te trekken het verleden in, die loopt van moeder op moeder: de moederlijn. Het kan een grote hulp zijn om aspecten uit het verleden te achterhalen om beter te begrijpen waarom jij doet zoals je doet.
Hoe pak je dat aan?165954143_5_5dL_
Er zullen vast en zeker verhalen zijn die de ronde doen in je familie. Verzamel ze en onderzoek wat hiervan waar is en wat niet. Volg je eigen interesses in die verhalen. Dat is altijd het uitgangspunt! Zijn er familiegeheimen? Zijn er lijken in de kast?
Misschien is er een bepaald familielid die tot de verbeelding spreekt. Waarom is dat? Wat vertegenwoordigt die persoon. Welk verhaal vertelt die persoon jou?
De moederlijn is het uitgangspunt. Wie is jouw moeder? Wie is jouw oma? Je overgrootmoeder? Uit welk milieu kwamen zij? Wat was hun plek in de familie, het gezin? En hoe was hun relatie met mannen en met vrouwen?
Je ziet, er zijn vele vragen te stellen en vele te beantwoorden. Zodra je antwoorden krijgt ontstaat er vanzelf een beeld wat vanuit het verleden opdoemt en wat jou iets vertelt over wie jij in wezen bent of geworden bent. Dan is het aan jou om goed te doorvoelen wat dit te betekenen heeft. En lang niet altijd is dat direct duidelijk. Maar wees geduldig en vertrouw erop dat het antwoord volgt.

Een voorbeeld vanuit mijn eigen ervaring: Mijn beide overgrootvaders van mijn moederlijn zijn omgekomen in de oorlog. Een van hen kwam om in een concentratiekamp in Duitsland. Een bepaalde periode in mijn leven raakte ik haast geobsedeerd door dit verhaal uit mijn familie. Ik wilde alles weten over deze overgrootvader. Wat was hem overkomen en wat heeft hij moeten doorstaan? Met de hulp van medewerkers van kamp Neuengamme werd het plaatje steeds completer. Zelfs tot het punt waarop ik een kopie van het dodenboek onder ogen kreeg waarin zijn naam, tijd van overlijden en rede van overlijden stond genoteerd.
Tot die tijd was ik niet bevredigd. Na deze onthulling voelde alsof het beeld over zijn dood en dus een onbekend stuk verleden uit mijn familiegeschiedenis recht was aangedaan. Het was gekend.
Uiteindelijk kreeg dit verhaal de mogelijkheid om gehoord te worden door meer mensen dan alleen ikzelf en mijn familie. Tijdens de jaarlijks terugkerende lezing rondom sterven en de dood, die door het Museum Oud Overschie wordt georganiseerd mocht ik zijn verhaal vertellen waarna na afloop een monument op de begraafplaats werd onthuld voor zij die stierven in de tweede wereld oorlog en niet in Overschie begraven waren.`

Het was alsof mijn grootvader op dat moment eindelijk rust kon vinden door de erkenning van zijn verhaal en de herinnering aan zijn lijden.
Daarna werd het rustiger in mij. Alsof een taak erop zat.

Wanneer ik terugkijk op dit alles kreeg ik een kans om de patriarch van mijn familie ten ruste te leggen en daarmee had ik de patriarch in mijzelf eer aan gedaan maar hem ook een plek gegeven waar hij kon rusten in plaats van mij de hele tijd innerlijk allerlei geboden op te dragen over hoe ik mij moest gedragen als vrouw van christelijke afkomst. Het deed mij ook inzien dat ik mijn christelijke afkomst moest onderzoeken en op welke wijze dit mij gevormd heeft. Vooral wat betreft de rol van de vrouw en wat ik daar nu zelf echt van vind. En daarop volgend ook hoe het mijn moeder gevormd heeft en mijn oma.

De grootvader moest dus bewust nogmaals sterven, maar wel op een eervolle manier.
Een deel van mijn moederlijn was onderzocht, aan het licht gebracht en uiteindelijk deel van mij geworden.

 

Advertenties